يوردوم

در بغداد دزدی را به دار آویخته بودند. جنید برفت و پای او را بوسه داد و گفت: هزار رحمت بر وی باد که در کار خود مرد بود و سر بر سر آن نهاد.
(عطار، تذکره‌الاولیاء، تصحیح محمد استعلامی، ص431)

خواجه مظفر از عالمان خراسان بود و اعتقادی به شیخ ابوسعید نداشت. روزی در جمعی گفت: «کار ما با شیخ ابوسعید آن چنان است که پیمانه با ارزن. او دانه‌ای است و ما پیمانه‌.» یکی از مریدان شیخ آنجا حاضر بود. چون سخن خواجه مظفر شنید، برخاست و پیش شیخ آمد و آنچه از خواجه مظفر شنیده بود، بازگفت. شیخ گفت برو و با خواجه مظفر بگوی که آن یک دانه هم تویی، ما هیچ نیستیم. (اسرار التوحید، ص 208)
 
پیری، از مریدان خود پرسید: «هیچ کاری از شما سر زده است که سودی برای دیگران داشته باشد؟» یکی گفت: «من امیر بودم. گدایی به در خانه من آمد. من تخت و تاجم را بدو دادم و خود به سلک درویشان درآمدم.» دیگری گفت: «از جایی می‏گذشتم. یکی را گرفته بودند و می‏خواستند که دستش را ببرند. من دست خود فدا کردم و او را رها کردم.» پیر گفت: آنچه کردید در حق دو شخص معین کردید. برای همگان چه کردید؟»
(شیخ ابوالحسن خرقانی، نور العلوم، ص 81 )

در شهری که شبلی می‏زیست، موافقان و مخالفان بسیاری داشت. برخی او را سخت دوست می‏داشتند و کسانی نیز بودند که قصد اخراج او را از شهر داشتند. در میان دوستداران او، نانوایی بود که شبلی را ندیده بود ولی به دل و جان دوستش می‌داشت.
 روزی شبلی از کنار دکان او می‏گذشت. از مرد نانوا خواست که برای خدا يك گرده‏ نان به او  وام دهد. نانوا برآشفت و او را ناسزا گفت. شبلی رفت.
در دکان نانوایی، مردی نشسته بود که شبلی را می‏شناخت. به نانوا گفت: «اگر شبلی را ببینی، چه خواهی کرد؟» نانوا گفت: «او را بسیار اکرام خواهم کرد و هر چه خواهد، بدو خواهم داد.» دوست نانوا به او گفت: «آن مرد که از خود راندی و لقمه‏ای نان را از او دریغ کردی، شبلی بود.» نانوا، سخت شرمنده شد. پریشان و شتابان، در پی شبلی افتاد و عاقبت او را در بیابان یافت. بی‏درنگ، خود را به دست و پای شبلی انداخت و از او خواست که بازگردد تا وی طعامی برای او فراهم آورد. شبلی، پاسخی نگفت. نانوا، اصرار کرد و نیز گفت: «منت بر من بگذار و شبی را در سرای من بگذران تا به شکرانۀ این توفیق و افتخار، خلقی را اطعام کنم» شبلی پذیرفت.
شب موعود فرا رسید. میهمانی عظیمی برپا شد. دست‌ها در سفره بود و دهان‌ها پر، که اهل دلی از شبلی پرسید: «یا شیخ، نشان دوزخی چیست؟» شبلی گفت: «دوزخی آن باشد که یک گرده نان در راه خدا ندهد؛ اما برای بندۀ او، سفرۀ ضیافت اندازد.»
(عطار نیشابوری، الهی‌نامه، تصحیح فؤاد روحانی، ص 71)